Karol Łaganowski

Karol Teofil Łaganowski (1 listopada 1856 - 17 kwietnia 1917) był polskim prawnikiem, dziennikarzem i poetą. Urodził się w Olkuszu jako syn Józefa i Emilii z Pomichowskich. Ukończył gimnazjum w Kielcach, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako adwokat, a równocześnie publikował artykuły i felietony w prasie.

Współpracował z warszawskimi „Nowinami”, „Kurierem Codziennym” i „Kurierem Warszawskim”. Około 1884 roku otworzył kancelarię adwokacką w Łodzi i podjął współpracę z „Dziennikiem Łódzkim”. Publikował w nim felietony, kroniki tygodniowe oraz krytyki teatralne i literackie. W 1889 roku wszedł do redakcji, a później kierował pismem do jego zamknięcia w 1892 roku. W latach 1898-1903 współpracował z „Gońcem Łódzkim”, następnie publikował w „Rozwoju”, pisząc o sprawach politycznych, społecznych i prawnych.

Wydał tom poezji „Znużonym” w 1904 roku. Około 1905 roku przeniósł się do Warszawy, porzucił praktykę adwokacką i poświęcił się dziennikarstwu. Przez szereg lat był sekretarzem redakcji „Gońca Warszawskiego”. Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Karol Łaganowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.